9 maart 2019

Begrijpen

ondanks...

Al weken hik ik er tegenaan.. een grote wanorde in mijn kledingkast. Truien, shirts, lange mouwen, korte mouwen, sjaals en vestjes, alles ligt door elkaar heen. Nagenoeg elke morgen zorgt dat voor een onmogelijke missie om te vinden wat ik zoek. En regelmatig pas ik m’n kledingkeuze noodgedwongen aan, aan dat wat ik wél kan vinden. Elke morgen denk ik:  ‘dat moet echt binnenkort anders’, om me vervolgens, prima gekleed en wel, weer te richten op dingen die veel leuker zijn dan een kledingkast ordenen. 

Eigenlijk best metaforisch dit.. want werkt het niet met heel veel dingen zo? Dat wat ‘minder leuk’, spannend of pijnlijk is, houd ik het liefst nog even weg. Voor later. Dat komt wel…… of niet. Hoe vaak voel ik niet de tranen branden en denk ik meteen ‘niet nú…’. Of zoek ik in een nieuw gezelschap naar bekenden (of naar voor mijn oog gelijkgestemden), want ‘vreemden’ aanspreken is zo spannend… 

Mens-eigen is het, om alles wat je niet beheer(s)t, wat je niet snapt, alles wat groter lijkt dan jij zelf, te parkeren. Er eigenlijk het tegenovergestelde mee te doen van be-grijpen. In plaats van te ‘pakken’ te ontwijken. In plaats van te ‘erkennen’ te ontkennen. In plaats van serieus te ‘nemen’ te laten voor wat het is.

Hoe be-grijpelijk ook, hierdoor blijft nogal wat liggen. Hoe mens-eigen ook, gezond is het niet. 

De gezonde richting is namelijk juist wél be-grijpen. Juist wél pakken, erkennen en serieus nemen. En dat kún je ook. Ik schreef bewust al: je parkeert liefs alles wat groter lijkt dan jijzelf. Want ook al zegt alles in je dat iets groter is dan jijzelf…het is meestal niet waar. Die onbekenden in een gezelschap zullen, nadat je in contact met hen kwam, vaak gewoon mens blijken te zijn, net als jij. Die tranen die ik wel toeliet, bleken in de praktijk gewoon op te luchten en ook weer op te drogen. De pijn die ik erkende, bleek daardoor beter hanteerbaar dan toen ik me ertegen verzette. En dat weeralarm bleek thuis op de bank echt veel dreigender dan toen ik met de hond buiten liep. 

Hoe níet mens-eigen ook, een gezonde, helpende richting is de beweging naar dat wat moeilijk, pijnlijk of spannend is toe. Bewust, met moed. Als je die moed niet kunt vinden bij jezelf, kun je hulp vragen. Niets ergs aan. Ook dát blijkt vooraf ingewikkelder te lijken dan nadat je het gedaan hebt. 

Eigenlijk is dat volgens mij waar coaching om draait. Samen bewust worden en eerlijk onder ogen zien wat zich heeft aangediend of aandient. Het samen echt be-grijpen.

 Nu mijn kledingkast nog….

Contact

Wanneer je vragen hebt naar aanleiding van wat je gelezen hebt óf met betrekking tot mogelijkheden voor jou, dan nodig ik je van harte uit daarmee te komen.

Ik ben bereikbaar via mail, telefoon en het contactformulier.

Schroom niet! 

Stel een vraag

Versturen